Back to the roots....and back terug.

Kiekeboe, we bloggen hier zo maar even vanuit Abu Dhabi International Airport. We hoeven je dus niet te vertellen dat we onze vlucht gehaald hebben, zij het op het nippertje.

Hier moeten we zo'n 4 uur wachten en dat geeft ons wat de tijd om een shopke mee te pakken en een koffieke te slurpen.

Toen we uit het vliegtuig stapte, voelden we een windje. Mmmh...dat zijn wij niet gewoon, hoor.

Enfin, we waren bijna 26 dagen onderweg. We reisden van het ene hoogtepunt naar het andere. Het was een reis om nooit meer te vergeten. Ze wordt zeker vervolgd....

Bedankt om erbij te zijn en onze memoires te lezen.

Liefs, San & Rember

De cirkel is bijna rond...

Gisteren zaterdag hadden we na het bezoek aan het ziekenhuis nog contact met Sister Christebelle, de principal van de school. Ze is ook erg betrokken geraakt met onze zoektocht en stelt onze aanwezigheid zichtbaar op prijs. Ze liet onder meer nog wat fotos zien van de kinderen en zo kwam ter sprake dat sommige gezinnen, vooral Belgische gezinnen, kindjes van de school, maar ook enkele van het weeshuis waar ik dus 9 maanden verbleven heb financieel steunen.

Toen San en ik met de planning van de reis bezig waren, was dit trouwens meermaals ter sprake gekomen. We wilden ook als herinnering van de reis, maar vooral naar de toekomst een bijzondere bijdrage doen als dat even mogelijk zou kunnen zijn. Het plan om een kindje uit het tehuis te 'fosteren' zodoende haar toekomst iets meer zekerheid biedt, paste dus geweldig in onze idee. Te meer omdat we ook gezien hadden dat de kinderen in het tehuis vrolijk waren, maar anderzijds ook zo kwetsbaar.

Wij, en ook ons mama en papa hoefden dus niet lang te twijfelen om een Indisch kindje te steunen. Op basis van onze jaarlijkse bijdrage wordt een plan opgesteld voor de ouders van het kind in kwestie waarmee de school, opvoeding en noem het 'lifestyle-kosten' :-) worden gefinancieerd.

Zondagmorgend zaten we terug in het weeshuis om een laatste glimp op te vangen van het meisje waarvoor we in de toekomst extra zorg willen dragen. Ze heet Aratty, ze is 7 jaar. Ongelukkigerwijs enkele dagen geleden op haar kin gevallen, wat bij 7-jarigen wel eens kan overkomen. Ze wil advocate worden (slik), maar nu is ze vooral geinteresseerd in olifanten. Schattig, he.

Tegen de middag hebben we afscheid genomen van ma, pa en Bart. Zij reizen morgen verder naar Bangalore en Mysore. Wij vertrokken naar het Abad International Hotel, 200m van de luchthaven. Van daaruit moeten we minder vroeg opstaan om tegen 5 uur s' morgens onze vlucht te halen.

Straks lees je of we al dan niet onze vlucht gehaald hebben. Dat deze blog vervolgd wordt, is zeker.

Wordt vervolgd. 

 

Bloggen vanuit Abu Dhabi

Het kon niet snel genoeg zaterdag zijn. We zouden immers met zuster Marie Zeena opnieuw naar het hospitaal gaan om ons te informeren naar het geboortecertificaat. 

Daar aangekomen werden we ontvangen door de administratie van het ziekenhuis. Maar al gauw bleek dat zijn slechts een archief bijhielden dat tot 5 jaar in de tijd reikte. Niettegenstaande de verpleegsters onze zoektocht erg waardeerde, konden zij ons niet verder helpen. Ze verwezen echter wel naar de 'corporation', of anders gezegd het plaatselijk bureau van de burgerlijke stand. Deze dienst zou misschien wel eens kunnen verrassen. Helaas is de corporation in het weekend gesloten. Zuster Marie Zeena beloofde daarom plechtig op haar communiezieltje dat ze maandag eerste werk daar zou langslopen in de hoop meer details te verkrijgen over de naam van bio-ouders, plaats en eventueel geboorteuur.

Omdat we toch in het hospital waren en ook 2 verplegers in ons midden hadden, mochten we de materniteit afdeling bezoeken. We liepen vervolgens door de zoveelste schrale gang waar allemaal moeders stonden te wachten. We leerden dat het de moeders waren van de vrouwen die een kamer verder lagen te wachten op hun bevalling.

In een donkere kamer met vuile muren stonden zo'n twintigtal metalen bedden van het merk dat ze wellicht ook in Kosovo of Sarajevo gebruiken, enkel maar om mee te geven dat het er allemaal zeer triestig uitzag. Op die welbesproken bedden zaten of lagen aanstaande Indische mamas met dikke buiken naar ons te kijken. Ze straalden een zeer sterk en rustig gevoel uit. Heel mooi.

In de volgende kamer vonden we dan weer de moeders met minder dikke buiken, maar wel met kleine bruine pasgeboren 'aapekes' in hun armen. We waren graag bereid om hun kindjes te laten poseren voor de Gazet van Mechelen. Voor zij die het nog niet doorhebben, op deze plek ben ik dus blijkbaar geboren. De oude bevallingsruimte was echter al wel 'omgebouwd' voor andere doeleinden.

De ruimte voor 'sick new born child' was er nog.

Na de interessante en pakkende rondleiding hebben we nog een praatje kunnen slaan met het verplegend personeel. Vooral mama en Bart hadden wat vergelijkende vragen klaar over spoed, verpleegkunde, scholing en andere.

In de namiddag zijn we bij wijze van ontspanning naar een olifantentrainingscenter gereden op 50 km van Cochin. We hebben daar gepraat tegen 3 babyolifanten en 2 grote dikhuiden.

Morgen is het zondag. De laatste dag van onze reis. Wordt uiteraard vervolgd.

Back to the roots

We zijn terug waar we gestart zijn. Via de bus zijn we gisteren aangekomen in Ernakulam. Dezelfde dag zijn we nog langs het Sister Teresa's Orphanage geweest. Sister Renata was blij ons weer te zien. Voor ma, pa en Bart was het de eerste maal.

De ontvangst was wederom hartelijk: thee, koekjes passeerden weer de revu. Evenals de ingestudeerde dansjes en liedjes. Vrij podium alom. Als verrassing hadden we 2 CDs gebrand met Belgische en westerse muziek op. Nadat we enkele fragmentjes lieten horen, zagen we hun hoofdjes al meebewegen. De zusters vonden het ook goed. Nu gaat er wellicht nog meer gedanst en gezongen worden.

Na het free poduim zijn we door het weeshuis geleid met een horde enthousiaste kinderen achter ons aan. In de slaapzalen aangekomen heb ik even de 4 PCs geinspecteerd terwijl de kinderen Sanneke en ons mama volledig aan het opmaken waren. Korte tijd later waren al hun nagels gelakt, hingen er oorbellen en kettingen waar ze moesten hangen en hadden beide een zwarte bol tussen de ogen geplakt. Geestig.

Toen we tegen 16u buiten waren, zijn we richting het Convent gewandeld. Daar hadden we een afspraak met Sister Christabelle en Sister Marie Zeena. Na een korte 'meet and greet' kwamen tot de kern van de zaak. Want dat er een kern is in de zaak dat staat buiten kijf. Zuster Christebelle liet weten dat ze zelf al wat, zij het summier, onderzoek had gedaan naar mijn achtergrond en haalde prompt een notitieboekje boven. Verrassing ten top, omdat we er van uit waren gegaan dat ik aan het weeshuis te vondeling gelegd was, maar nu bleek dat ik wel degelijk door het ziekenhuis was overgedragen geweest aan de zusters. Ik was amper 2 dagen oud. Deze nieuwe wending in het verhaal bracht ons tot het besluit dat we maar eens naar het ziekenhuis moesten gaan. En zo gezegd, zo gedaan. Zuster Marie Zeena vergezelde ons naar het overheidsziekenhuis dat op wandelafstand van het convent gelegen was.

In het ziekenhuis was ons plan om mijn "certificate of birth" op te vragen. Daarop zou misschien het een en ander geregistreerd staan, zoals naam van de moeder en uur van geboorte. Helaas is elke 2de vrijdag van de maand de administratieafdeling van het moederhuis gesloten.

We lieten ons niet ontmoedigen. We voelden dat we alweer een stapje dichter waren bij een mogelijke ontknoping. We spraken terug af met de zuster die nog graag meedeed en ons morgen opwachtte om opnieuw naar het ziekenhuis te gaan.

Wordt zeker vervolgd. 

 

Het eiland, beter dan de tv-reeks

We moesten wachten tot het opnieuw licht werd om te zien waar we uiteindelijk terecht waren gekomen. Aan het aantal muggebeten te zien, zaten we ergens op een eiland. De nachtelijke geluiden, gaande van pwiet, krrrr krrr, prrrrrrrrt, oink, vroowp, maar dan allemaal tesamen brachten ook niet veel zoden aan de dijk. Na een stevig ontbijt bij onze supervriendelijk gastheer Mathew, die overigens geen woord engels sprak, maar des te meer met handen en voeten en vooral met heel zijn hart ons verwelkomde, vertrokken we om 7.30u voor een stevige begeleide wandeling. Halverwege de wandeling kregen we letterlijk een Indisch ontbijt voorgeschoteld dat we, zoals de gebruiken het voorschrijven, met onze rechterhand nuttigden. Op onze tocht ontdekten we dat we op een fantastisch eiland logeerden. Heel veel groen, geen autos of scooters, lieve bruine mensen, en vooral veel water.

We besloten een extra dag te blijven, zodat we ten volle 2 dagen konden genieten van het kader. We besteedden onze tijd met kano varen, fietsen, wandelen, en een processie bij te wonen.

Tijdens ons verblijf wist onze gastheer wel te vertellen dat het dorp is rouw was omdat een eilandbewoner bij de nacht van onze aankomst in het water was gesukkeld. De man leed blijkbaar aan epilepsie en was onfortuinlijk ten val gekomen. Zoekacties leverden niets op. De dag nadien kwam zijn dode lichaam echter boven drijven. Hij werd nagenoeg onmiddellijk begraven.

Wordt vervolgd.

 

Dobberen op de Backwaters

Reizen van Varkala naar Kollam is niet zo moeilijk. Een kolfje naar onze hand aldus. Kollam staat onder meer, of beter uitsluitend bekend voor zijn legendarische tochten met de houseboat.

Het Tourist Office had ons goed geinformeerd over de mogelijkheden en kort daarna zaten we op een prachtige houseboat met rieten dak en bovendek. De houseboat kan je best voorstellen als die schepen die je op het betere fotowerk terugvindt in de Chinese of Honkongse wateren. Voor het goede begrip hebben we het dus over 1 grote boot voor 5 personen met 3 bemanningsleden: een kapitein, een kok en een mecanicien. Alle 3 onmisbaar.

We voeren uit via de grote vaargeul en kwamen terecht in de kleinere en grotere kanaaltjes (backwaters) omgeven door prachtige natuurpartijen, vreemde vogels en idyllische dorpjes. Paradijselijk. Tegen de middag zocht de kapitein een fijne plek om aan te meren om vervolgens te lunchen. In het midden van een grote geul zag zowel de kapitein als wij een grote houten paal staan. Wat wij ook zagen, is dat diezelfde paal weliswaar sneller dichter kwam dan onze kapitein gehoopt had.  Vanop het bovendek konden we prima waarnemen hoe onze kapitein vlotjes de paal ramde en zo de boot tot stilstand bracht. Het spektakel was pas voorbij toen de paal dan ook nog eens in 2 brak en de mecanicien bijna met zijn botten naast de paal in het water lag. Tiens, vreemde gewoontes hebben die mannen. Eens bijgekomen van het lachen, zowel de crew als wij, mochten we aanschuiven voor een heerlijk, typische maaltijd met Keralese specialiteiten, geserveerd op een versgesneden bananenblad. Lekker, ech lekker!

Via via hadden we een guesthouse-adresje gekregen om in Chennamkary te logeren.  in Na 6 uur bootje varen en taxi, riksja en een kano verder, kwamen daar in de duisternis aan.

Wordt alweer vervolgd.

Het wintert in India

Voor Bart, pa en ma was het de eerste keer dat ze op de trein zaten. Een Indische trein alleszins en die reed nog wel van het zonovergoten Kanyakimari naar het stranderige Varkala. Als wij hier over neerslag spreken, dan hebben we het doorgaans over het heel fijn stof dat in onze ogen waait. Er is immers niet zo bederfelijk als strandzand in de ogen, nietwaar.

We merkten al snel het verschil op tussen relatief armere Tamil Nadu en het rijkere Kerala. Zo vonden we een prachtig hotelleke op het uiteinde van de cliff van Varkala. Mooie kamers, warme (figuurlijk en letterlijk) ontvangst van een stel toffe plantrekkers en een schitterend uitzicht op de Arabische Zee. Die Arabische Zee is me wat. Toen we het waagden om toch even te gaan beachen en ons vervolgens in de zee begaven, waren de onschuldige golven toch groter en sterker dan Sanneke had gedacht. Buiten mijn afgezakte zwembroek heb ik hiervan niets overgehouden, San daarentegen heeft meerdere malen het onderspit moeten delven tegen Neptunus. Na een kwartier zag ze er uit als een verzopen waterkieken. U moet weten dat na de koe, de slang en de arend het verzopen waterkieken eigenlijk niet zo heilig is.

's Avonds met zijn vijven gaan eten 'op den dijk' in een klein houten hutje met strodak. Ons pa en ma waren de enigen die voor vis gekozen hadden, de anderen speelden op zeker. En zowaar deze laatsten kregen gelijk, ons pa kreeg een overvolle plateau met vissoorten waar ze volgens ons geld voorgeven in de zoo van Planckendael en ons ma trof het noodlot geheel, want zij werd een lekkere snapper getrakteerd met kop en staart inclusief. Noch vis, noch moeder vonden dit fijn.

Verder is Varkala vooral een oord voor zij die de Maledieven niet kunnen betalen of voor zij die nogal van yoga en andere yoghurt houden.

Na een dagje hielden we het bijgevolg voor bekeken en trokken we verder richting Kollam. Wordt dus vervolgd.

6 uur op de bus

6 uur op de bus dat doet iets met een mens. Gisteren zijn we met de bus van Madurai naar Kanyakumari (het meest zuidelijke dorpje van India) gereden. Tamelijk veel plezier gehad omdat we beseften dat we nog maar eens een keer 'opgelicht' (Sans woorden: "dik int zak gezet") waren door een slimme Indiaan die blijkbaar - volgens hem - onze vriend was. Ja, schoon vrienden hebben we hier. Ach, ze kunnen er maar goed bij varen en wij hebben weer een lesje geleerd.

Enfin, goed en wel op de bus hadden we tijd genoeg om te lezen in boek en krant. Zo ook een gezellige Indier die speciaal tijdens de rit van plaats wisselde - nadat hij gezien had dat ik de Hindi aan het doornemen was - om vervolgens ijverig mee te komen lezen en een babbeltje te slaan....en daarna in slaap te vallen op mijn schouder. Grrrrr.... :-) Zen, Bollie, Zen werd mij meermaals in het oor gefluisterd.

6 uur in een Indische bus is lang. San en ik zijn nog meer naar elkaar toegegroeid dan we daarvoor al waren. Wat een prachtig stel zijn we toch.

Toch kwam er een einde aan. De bus stopte in Kanyakumari waar we, haast tegen onze zin, afstapte. De gedachte dat dit een van de mooiste plekjes van Zuid-India is en dat onze ouders en broer in een van de hotelletjes aan het rusten zijn, maakte ons opgewekt en terug monter.

Ingechekt in een chique hotel met Sea view op de 3 wateren (Bengaalse baai, Indische oceaan, Arabische zee) zijn we de anderen gaan opzoeken. Het was een blij weerziens en hun verhalen waren bijna zo heroisch als de onzen. Bijna.

Samen gaan dineren en dan apart gaan slapen. Om 6 uur 's morgens hadden we onze wekker al gezet, want we wilden de zonsopgang niet missen. Jammer genoeg was het lichtbewolkt en was het scenario niet echt indrukwekkend. Morgen meer geluk.

Omdat we niet meer konden slapen, zijn we met z'n tweetjes wat gaan wandelen bij ochtenddauw. Even gaan uitwaaien op een geimproviseerde pier, de vissers zien uitvaren en terugvaren, en het kerkje gaan bezichtigen.

Wordt vervolgd.

 

Nieuwjaar op zijn Indisch

Beste vrienden en bloggers allemaal, gezien het onoverkomelijke tijdsverschil hier in India en jullie land daar, kunnen we jullie gerust en schaamteloos nog een hele gelukkige nieuwjaar wensen. San en ook ik wensen jullie een fantastisch jaar, het beste en dat 'ze' mogen uitkomen. Tot zover.

De eerste dag van 2009 was voor ons al voorbestemd. Rajan, de broer van Babu (zie eerdere verhaaltjes hieronder) had ons immers uitgenodigd in zijn huis om met hem, zijn vrouw Rosy en zijn 2 kinderen Nieuwjaar te komen vieren.

Nadat we de eucharistieviering hadden bijgewoond :-) zijn we naar zijn adres gesnord met de rikshaw. Daar aangekomen had den vriendelijke, maar ietwat zwijgzame huishoudster een grote cake klaar gezet. Om 10u zaten we cake te eten. Lekker.

Na wat bij praten over heilige koetjes en kalfjes hebben we onze pakjes overhandigd. We hadden een berg kadootjes bij, ook enkele van de overburen. Ze waren heel blij met de verrassingen, gaande van marsepein en parfum tot opblaasbare zwembandjes van Bru :-) (ra ra ra van wie zou dat zijn?)

Zoals jullie weten, krijg ik altijd honger van kadootjes geven, en het werd dan ook meer dan tijd om te lunchen.  Een overvloedige maaltijd was bereid. Op voorhand had Rosy ons gerustgesteld dat het niet te spicy zou zijn. Helaas hebben we daar niet veel van gemerkt. Enfin, toch goed en lekker gegeten. Nog wat in het zonneke gezeten en daarna richting hotel gebracht.

Was ons dat een eerste januari!

 

Tempeldag in Madurai

Na een heerlijke nacht in een overwegend stille kamer (zeker in vergelijking met onze kamer in Thanjavur) besloten we om te gaan tempelen. In Madurai staat namelijk de Sri Meenakshi tempel die alweer zeer groot is en ook heeeeel mooi is...vanbinnen. Vanbuiten ook, maar dit bouwwerk staat momenteel echter in de stelling voor renovatie. Met andere woorden, er valt buiten niet veel te zien. Na ons bezoek aan de tempel zijn we de kleine straatjes van Madurai in geslopen. Hier is het altijd markt: overal kraampjes, hamburgers en smoutebollen op elke hoek. Dat is natuurlijk niet waar, integendeel :-(

Toen het alweer zeer warm begon te worden voor de gemiddelde europeaan, hebben we even een rustpauze gestemd. De stemming was unaniem voor een versgeperst fruitsapje, een snackske en de The Hindu (gazet).

Kortom, zalig genieten zeker als we weten dat het in Belgie vriest.

Vanavond gaan we nog naar een lichtshow kijken in het Nayak paleis en daarna op ons gemakske oudjaar 'vieren'.

Als we goed gerekend hebben, zitten Jan, Ria en Bart nu op het vliegtuig richting Cochin.

Wordt zeker vervolgd en iedereen alvast een gelukkig nieuwjaar en onze vrolijke en beste wensen!

 

 

Op weg naar Madurai

Gisteren zijn we aangekomen in Madurai. Een rit van 4 uur met de bus was de beproeving die hieraan voorafging. We hadden gelukkig een zitplaats gedurende de ganse tocht, maar voor mijn dikke rugzak was er geen plaats in het opbergvak boven onze hoofden. Er zat dus niets anders op dan de zak vasthouden. We zaten op een soort expressbus die gelukkig niet in elk dorpje stopt, maar wel bij enkele grotere haltes op de route. Bij zo'n stop loopt de ganse bus bijna leeg en wordt die onmiddellijk weer gevuld met allerhande verkopers en venters die van ananasschijven tot op vleeslijkende beigneits, speelgoed en zoetigheid proberen te slijten aan de suffe passagiers of aan die 2 vreemde snuiters met hun grote rugzakken.

Toen we in Madurai aankwamen, zijn we eerst op zoek gegaan naar de Tourist Office. De plaatselijke politie en een aantal taxidrivers hebben ons na enige discussie onderling beleefd en vriendelijk geholpen. Nadat we ons kaartje van Madura geclaimd hadden in het toeristenbureau, konden we ons beter orienteren om ons vervolgens te begeven naar het New College House. Dit adres hadden we immers gekregen van een gids uit Trichy en hier zou, aldus de man, een LonelyPlanet te verkrijgen zijn. En ja, na even zoeken en rondkijken, vragen en nog eens vragen, haalde de verkoper een oude, maar weliswaar echte LonelyPlanet uit de etalagekast. Gered! Na de eerste vreugde en opluchting merkten we dat deze editie ontdaan was van pagina 708 tot 789. Juist de pagina's over kerala enzo. Miljaar! Enfin, we geraken er zeker mee tot in Kanyakumari.

Na een vermoeiende dag zijn we in de vooravond met ons tweetjes nog gaan dineren in het roof-top restaurant van een naburig hotel. Njam njam.

 

 

Plezier in Thanjavur

Ons verblijf in Thanjavur (Tanja voor de goede vrienden) zit er bijna op. Druk, druk, druk dat we het hebben en we zouden bijna ons Blog vergeten uptodaten.

In Tanjore hebben we een leuk hotelletje gevonden. Alleen jammer dat het rechttegenover de Rooseveltplaats van Tanjore ligt. Gevolg: veel bussen, nog meer getoeter, een drukte van je welste en dat allemaal voor onze voordeur. Bovendien krijgen we te pas en te onpas telefoon van onze maat van de receptie die wil weten of we onze thee liefst black willen. Om 6 uur 's morgens vertrekt trouwens de eerste bus. Kortom, het valt allemaal best mee.

Vooraleer we de monumenten en de tempels hebben bezocht, zijn we eerst begonnen met een verkenningstocht door de stad en een orienterend gesprek bij de dienst toerisme. Kort daarna zijn we nog eens gaan 'tanken', want onze cash zat er bijna door. Dus, wij met twee naar de bank gestapt en daar werden we als grote beleggers onthaald. Sanneke wellicht omdat ze zo mooi en blond is, ik omdat ik bij Sanneke was. Enfin, koffie gekregen en even persoonlijk gesprek gehad om te achterhalen dat de bank waarin we terecht waren gekomen helemaal geen traditionele bank was, maar wel een controlerende bankcommissie of zoiets. Onverrichterzake terug op straat en opnieuw geprobeerd bij een andere instelling. Deze keer hadden we meer geluk, want de bediende ging voor ons iets regelen. Na 10 min wachten kwam er een pizzaboy de bank binnengelopen en vroeg hoeveel euros we precies wilden wisselen. "Niks te wisselen", zei ik, "we willen geld afhalen met onze visa. Punt aan de lijn". Nauwelijks enige ontgoocheling was op het gezicht van deze wisselagent te lezen en hij stelde ons voor om ons naar de dichtsbijzijnde flappentapper (bankautomaat) van de State Bank of India te brengen. De man was echter met de motor, en dus wij met drie op de motor door Thanjavur. Tof, zene.

De komende dagen hadden we tijd genoeg om de bezienswaardigheden van de stad te bezoeken en dat deden we ook: het royal palace, the Swarz church, het Savanga park, het grote kanon en als top of the bill, de great tempel.

Van de ene naar de andere plaats deden we aan liefdadigheid. Elke morgen kopen we namelijk verse bananen die we dan vervolgens aan de bedelaars die weliswaar voor geld bedelen uitdelen. Sommigen zijn tevreden, anderen minder. (Meestal blijven we achter de hoek of boom kijken wat ze precies met onze banaan doen.)

Gisteren zijn we vanuit Tanjore Trichy gaan bezoeken. Trichy is een immense grote stad en uitgegroeid tot een commercieel centrum. We wilden vooral de Sri Sangam tempel bezoeken. Dit is de grootste tempel in India volgens onze gids. Sympathieke ket trouwens die gids, maar wel een beetje preuts want toen Sanneke hem begon te ondervragen over homo's in India en zo moest hij altijd giechelen. We hebben wel veel geleerd tijdens ons geleid bezoek. Hoera voor de gids! 7 bussen later (totale kostprijs 2 EUR) arriveerden we terug in ons basiskamp.

Vandaag hebben we noodgedwongen een snipperdag afgekondigd, want Sanneke heeft griep. Ze heeft al een hele wc-rol vol ges...noten en ze niest de Indiers ondersteboven. Vanavond zullen we tot Vishnu bidden in de hoop dat het snot, de keelpijn en het zweet zal verdwijnen bij dageraad. Morgen vertrekken we immers naar Madurai.

 

Wordt vervolgd

 

Van Pondicherry naar Tanjore

Om van Pondicherry naar Tanjore te geraken, moet je ofwel gestudeerd hebben, ofwel veel geduld. De afstand tussen deze 2 steden bedraagt zo maar even 170 km. Echte kilometers waarvan je elke meter voelt door de putten, de bochten, het slijk dat opspat en de bus binnenvliegt op mijn broek. Zo'n kilometers bedoelen we. Van Pondicherry moesten we eerst naar Chidambaram, dat ongeveer in het midden van het traject ligt. De chauffer van de eerste bus was een fanjo die best wel wat meppen op zijn gezicht kon hebben. Levensgevaarlijk dat die man reed. Toen we van de bus stapten in Chidambaram, merkten we dat we zowel onze Trotter als onze LonelyPlanet verloren geraakt waren. We voelden ons bijna Lonely on the Planet, maar gelukkig hadden we elkaar nog.....en al die tientallen Indiers die Sanneke aanzien als blanke godin met het blonde haar. En maar zwaaien, handjes geven en kijken. Inderdaad, ge voelt u nooit alleen in India.

In het busstation te Chidambaram was het alweer een helse drukte, om het woord chaos niet te gebruiken. Verschillende Indiers die zagen dat we een beetje ontredderd waren, stapten op ons af om hulp te bieden en aan te geven welke bus we best zouden nemen richting Tanjore. In geen tijd zaten we met een Indische vriend op de bus richting Konakabam. (De juiste naam vindt u wellicht in uw LonelyPlanet). In Konakabam aangekomen heeft onze vriend ons getrakteerd op een banaan en ons op de juiste bus gezet naar Thanjavur waar we 3 volle uren later veilig zijn toegekomen. Het begon toen al te schemeren.

Nog een laatste bus genomen richting city center, een leuk stekje gevonden, nog wat rondgekuierd en wat chips gekocht en na een vermoeiende dag onder de klamboe gekropen.

Wordt vervolgd.

 

 

 

India op zijn Frans

Na Mamallapuram stond Pondicherry op de planning. Pondi (voor de vrienden) is een stadje aan de Bengaalse Baai die werd uitgebouwd door de Fransen. De stad is thans verdeeld in een White Town, het Franse en rijkere gedeelte en Black Town, down under. Geen betere manier om naar Pondi af te reizen dan met een koppel Fransen de taxi te delen voor een ritje van anderhalf uur, welke onze chauffeur vlot realiseerde in minder dan 1 uur.  

In Pondicherry hadden ze ons een Park Guest House aangeraden waarbij we op voorhand al gewaarschuwd waren voor het koel onthaal. Dit verblijfsoord in White Town is trouwens een Ashram die beheerd wordt door de commune van Auroville (Sri Aurobindo). Onderhandelen over de prijs is not done. Met de LonelyPlanet in de aanslag probeerden we de hotelmanager te overtuigen dat een kamer voor 100 roepies minder een betere prijs was. Maar de man had lak aan onze LonelyPlanet. Enig minuten werden we op straat gepardast. :-) Nu weten waarom dat boek LonelyPlanet heet. Sometimes you loose, sometimes you win. Na een uur boete doen in de hitte met een rugzak van 12kg op de schouders, hebben we toch nog een ok-hotelletje gevonden met zijzicht op de Baai en een balkon om op af te koelen. 

Intussen was het al 3uur in de namiddag en we begonnen een beetje honger te krijgen. Pondi is een van de weinige Indiaanse steden waar er echte bakkers met patekes, koffiekoeken en stokbrood zijn. Dus, wellie daar naar toe. Na die bakker geplunderd te hebben, zijn we nog wat in de stad gaan dolen, wat schaak gespeeld en tegen de avond nog een hapje gaan eten: Chicken 65 voor mevrouw en Chicken Masala voor meneer.

Omdat we Pondicherry al bij al geen aangename stad vonden (Fransen deden te bekakt), wilden we hier zo snel mogelijk weg. Daarom hebben we ons op 24 december ingeschreven via het Tourist Office voor een rondrit met de bus door de stad en omstreken. Zo konden we op korte tijd al de belangrijkste culturele en historische plaatsen bezichtingen. Dat was een goed idee van ons. Te meer omdat we tijdens onze schoolreis kennis gemaakt hebben met Sanjay en Sandi, 2 toffe (uiteraard) Indiers uit het noorden.  

Des avonds  (Kerstavond) hadden we een tafeltje gereserveerd in een restaurantje dat uitgebaat werd door een Fransman die een dikke buik en nek had, maar desondanks heerlijke wortelpuree kon (laten) maken. Ja ja, peekesstomp in India: alles is mogelijk. Na uitgebreid dinner bij kaarslicht hebben we nog even naar huis gebeld om de familie "Happy Christmas" te wensen. Buiten hier en daar wat slingers en lichtjes is Kerstmis niet zo' ware belevenis, wellicht omdat de meerderheid van Pondi niet-Christen is.

Hoe dan ook, het blijft een vreemde gebeurtenis om Kerstmis te vieren bij een temperatuur van 28 graden.

 

 

 

Laatste dag in Mamallapuram

Na de zeer vermoeiende excursie van gisteren, hebben we vandaag een dagje vrij af genomen. Blijkbaar waren we niet alleen, want al de Indische commercanten hadden vandaag ook vrijaf. Tis te zeggen, er werd in het dorp gestaakt tegen de regering die het lokale busstation en verkeer buiten de stad wil houden. Kortom, we hadden bijna geen ontbijt, maar onze hotelbaas heeft ons doorverwezen naar een bevriende collega die met gesloten gordijnen graag ontbijt wilde klaarmaken. Een pot thee, een portie potato dhorma, scrambled egg, vers fruitsap en toast smaken clandestien altijd beter. Na een partijtje schaak en enkele fruitsapkes verder was het 13u geworden.

Vandaag hadden we een dagje strand op het programma staan. Met andere woorden, een boekske lezen en teentjes in het water steken.

Daarnet zijn we even gaan eten en hebben we sympathieke Fransen ontmoet die toevalig morgen ook naar Pondicherry afreizen. Wellicht gaan we met hen onze taxi delen. Het is een koppel van een jaar of 50-55 en ze zijn al een jaar aan het reizen vanuit Vietnam, Thailand en zo. Ze financieren hun reis dankzij hun opbrengsteigendommen die ze hebben. Tja...

Na onze blog gaan we nog even terug naar het restaurant omdat ik een pannekoek verdiend heb :-)

Wordt vervolgd.